Canım sürprizim :)

Bahsetmek istediğim konular "Canım Ailem" dizisi ve yapmaya çalıştığım sürpriz olunca başlıkta bir karışıklık oldu :)

*Dün akşam "Canım Ailem" bitti.
Ne iyi ettiler aslında tadında bırakarak diziyi. Giderken de epey ağlatıp, gittiler. Sevdik bu diziyi çünkü içinde hiiiç kötülük yoktu, kötü insan yoktu. Tek kötü kişi Meliha' yı çocukluğundan beri seven, şu an dizideki ismini unuttuğum karakterdi, ki o bile kötü değildi.
İşte böyle masal gibi olmasından, çok gerçek dışı olmasından, kafamızda hayal ettiğimiz dünyanın televizyon penceresinden bize sunulmasından ötürü sevdik bu diziyi. Öyle masalsıydı ki, mahallede karakter oyuncularından başka kimse yoktu, komşu bile yoktu. Onu bırakın bakkal, manav bile yoktu. Sadece oyunculardan kurulu bir dünya...Oyuncuların içinde zerre kadar kötülük yok, olacak şey mi bu ama evet biz bunu sevdik, keşke gerçekten de hepimiz onlar gibi neredeyse peygamber ahlakına sahip kişiler olabilsek. Ama işte insanız, içimizde eğitmeye çalıştığımız hırslarımız, kıskançlıklarımız, öfke duygumuz ve kemiği olmayan bir dilimiz var...
Bu arada her baktığımda, o her sırıttığında, Allah' ım diyorum, ne olur bana da şu Mertcan gibi suratında binbir türlü mimik olan bir çocuk nasip et. Amin :)
Güle güle Canım Ailem :)

*Sabah ilk yaptığım iş maillerimi kontrol etmek oluyor. Markafoni, Trendyol gibi sitelerden gelen maillerde eğer beğendiğim bir marka olursa açıp bakıyorum. Ve hayretler içinde kalıyorum. Kuzum bazi insanlar delirmiş kanımca...Bakınız, sabah 8: ben işbaşı yapıyorum, 7.30 da bu sitelerde satış açılıyor ve ben giriyorum bir bakıyorum, ürün tükendi diyor. Deli misiniz nesiniz?Çılgın gibi bu anı mı bekliyorsunuz, bu nasıl bir şey yahu? Zannımca internet başından kalkmayan bir insan topluluğu var bu memlekette.

Cadde üzerinde bizim pek de sevmeyeceğimiz ama gezmeye gelen arkadaşımızın seveceği türden bir cafe var. Bilenler bilir, Benzin.
Burası bana ve sevgilime göre bir yer değil çünküsü bana kalsın.
Bangır bangır müzik eşliğinde biz sohbet etmeye çalışırken, etrafa şöyle bir baktım ki gelen tiplerin önünde bir netbook var ve facebook açık, aralarındaki sohbette, orada sayfalarını gezdikleri insanlar üzerine. Sosyalliğe bakar mısınız, hayretler içinde kalıyorum.
Ben "eskiden şöyleydi" diye sohbete başlayan ve hep üzülen o teyzelerden olmak üzereyim...

*21 Haziran bizim yıl dönümümüz. Kendimce harika bir sürpriz hazırladım. fakat daha önceki bir yazımda da bahsettiğim gibi rahat duramıyorum. En başta sırıtmama engel olamıyorum. Yazdığım mektubu saklamaya çalışırken yakalandım. (Sanırım bu 3 milyonuncu mektubum olabilir, yazarım ben, birbirimizden ayrı geçirdiğimiz 5 sene her hafta yazdım, yazdım, yazdım...O zaman görüntülü konuşmamı vardı azizim, mektup yazdım ben, sayfalarca...) Herneyse, sakin ol Niyan, sürprizi gerçekleştir, sırıtma :)
Birde inek şaban gibi herkese diyorum ki, kimseye anlatma ama şöyle şöyle yapıcam :)
Kafama vurasım var bi tane en şaplağından!
İçim içime sığmıyor :)

Hadi ben kaçayım,
Görüşmek üzere efendim...