Sobe!

Hani diyorlar ya, bilmem kaç izleyicim var ama ben bunları izleyici kazanmak için yapmıyorum, ya da kaç izleyicim var bilmiyorum bile...I-ıhh cık, ben öyle diyemiyorum. Hatta izleyici sayısı artınca, çok fazla sevindiğim gibi kaygılarım da artıyor. Ama, ama, ama; ben saçma sapan yazıyorum sanki? Ve benimle pek konuşmuyorlarda. Saklanmışlar, orda duruyorlar ama pek konuşmuyorlar. Haksızlık değil mi? Adımı yazıyorsun google'a, hooop bloğum karşında ama ben bilmiyorum senin kim olduğunu sayın izleyici. Yani bir çoğunu biliyorum da, bir çoğu merhaba bile demedi daha.
Seninle tanışmak isterim, sesini duymadan kiminle konuştuğumu bilmek isterim aslında.
Benden daha iyi yazıyor, daha güzel yerler görmüş olabilirsin, daha iyi fikirlerin var, izlemediklerimi izledin, okumadıklarımı okudun ve çok değerli yorumların var belki. Seni de duymak isterim ben.
Mutlu önlüklerimi görüyorsun, hatta çalan bile var bakıp bakıp; kelimesi kelimesine, yazdığım tanıtım cümlesinin aynısına kadar. Bu kadarı da ayıp ama, bunu bilmeli kişi. Ama o utanmıyorsa, ne ala...
Şimdi kendine bir nick edinince, kim olduğun bilinmeyince saklanmış mı olunuyor pekala?
Yanımdan geçip gidiyorsun, bilmiyorum ben. Sosyallik artık internette mi moda?
Saklanmakta haklısın aslında, kötü niyetli insanlar var bu dünyada. Aklına dahi getiremeyeceğin kötülükler, hooop bitiveriyor bir anda karşında. Yapacak şeyler de var aslında bu durumda...
Saklanan her zaman 1-0 öndedir sanki, rahattır çünkü. Hem saklanıyordur, hem de seni izleyebiliyordur. Kimler seni sobeledi onu da görüyor, belki kıs kıs gülüyordur saklandığı yerden...
İyi bilirsin ki, ebe olup sobelenmektense, oyuncu olup saklanmak iyidir bu hayatta.
Tamam ama niye izin vermiyorsun konuşmamıza?

Gel tanışalım önce, ben kısaca...

Sobe!

*Benden sana...