Hayatımda izlediğim en güzel film: Mary and Max

Bugün kumaş almak için saat 1 gibi Kadıköy' e indik eşimle. Her zaman yazdığım rahatsızlıkları tekrar tekrar yaşadım ama anlatarak canınızı sıkmak istemiyorum. İnsanların saygısızlığından, başkalarına hayatı bu denli dar etmelerinden bıktım, usandım. Dönüşte resmen gözlerim dolu doluydu. Kendime de çok kızdım, niye bu kadar takıyorsun, niye bu kadar rahatsız oluyorsun diye. Burda yaşamak istemiyorum dedim eşime. Bunalıyorum, insanlara tahammül edemiyorum, dedim.

Bu gibi duygularla Film Festivali' nden satın almış olduğum Mary&Max filmine girdik CKM' de.
O da ne? 92 dakika bir solukta geçti. Bana aynen, başlıkta kurduğum cümleyi söyletti. Kesinlikle "hayatımda izlediğim en güzel filmdi..."

Bu filmi kesinlikle edinmeli ve izlemelisiniz. Fazla ayrıntıya girmeyeceğim ama isterseniz yazımın devamını okumayabilirsiniz. Sadece duygularıma hitabından ve aynı hisleri paylaştığımı anlatmak istiyorum.

Film 2009 yapımı ve Adam Elliot yönetmeni. Ve film animasyon, ama hani şu eski zamanlarda hamur insanların olduğu animasyonlar vardı ya, ondan işte. Hikayenin başında, filmin gerçek bir hikayeye dayandırıldığı yazıyor. Ve film boyunca konuşma çok nadir, yani kahramanların seslerini çok az duyuyorsunuz; masal anlatılır gibi, sürekli bir dış ses var. Aaa pardon aslında mektuplarını kendi seslerinden dinliyorsunuz doğru ya, pardon. Evet mektup; film, 44 yaşında yalnız yaşayan ve büyük şehirde yaşamaktan aklını şaşıran (bu Max' in deyimi), hiç arkadaşı olmayan ve hayatta yapmak istediği 3 amacından birincisinin arkadaş edinmek olduğu Max ile 8 yaşında, yapayalnız, fena bir aileye sahip Mary' nin mektup arkadaşlığının hikayesini anlatıyor.

Ve tekrar ediyorum, hayatımda izlediğim en güzel film....

Bunlar benim hislerim, benim duygularım, bu karakterler benden parçalar, duygularım kopyalanmış dediğim ve ben yazmadığım, duygularımı benden daha iyi anlatmışlar, nasıl ben yazmış olamam diye kıskandığım film...

Duygulandım, hüzünlendim, sinema salonundan çıkmak istemedim; çıkınca konuşamadım, beynim alınmış gibi oldum.

Ve hala, büyük şehirde yaşamak üzerine düşüne kaldım...

Ve işte tatlı Mary; gel ben sana bakayım, oyunlar oynayayım dediğim Mary; sevgilimin bana benzettiği Mary :) Bense aklını şaşıran Max olduğumu düşünüyorum. İnsanlara şaşıran, hayret eden, gün geçtikçe içine kapanan ve sonunda yere izmarit attığı için çıldırıp birini boğazlamaya kalkan Max bana daha uyuyor sanki.

Akrabalarımız Tanrı'nın vergisidir,

Çok şükür ki arkadaşlarımızı biz seçeriz..

Ethel Wats

diye sonlandı bu muhteşem film...
Mary ve ben bu şarkıda dans etmekteyiz;



Benimle bu sayfaları paylaşan, yorumlar yaparak sohbet ettiğim herkes için bu sözü ve şarkıyı sona sakladım.
Hürmetler efendim :)