Evim evim...

Selamlar herkese,

Hiç internete girmediğim, hiç makyaj yapmadığım, götürdüğüm takı-toka vs. nin birini bile takmadığım, günde en az 10 saat uyuduğum, her daim bahçemizin süper sebze-meyvelerini yediğim, balın en doğalını hüplettiğim, limonata içmekten kafayı bulduğum, dünyanın en iyi kalpli köpeğiyle ve zilyon tane sırnaşık kediyle geçen harika bir tatilin daha sonu geldi.

Tatile çıkmadan bir gün önce ev sahibinin evi satıyorum demesiyle bu tatilde de kendime eziyet edecek bir dert buldum. Döner dönmez de ev aramaya başladık ama ne yazık ki her gördüğüm ev sonrasında ağlamamak için kendimi zor tutmaktayım. ve şimdi anladım ki emlakçıların bakımlı anlayışı, tamire gerek yok anlamına geliyor. Sanırım istediğim tarzda evi anlatmak için lüks demem gerekiyor. Bu da demek oluyor ki, aylık min. 1500 tl dan başlayacak kira bedeli.
Madem bu kadar kira ödemek gerekiyor dedik ve ev almaya niyetlendik. Kredi çekip kredi taksidi ödeyelim, sonunda Allah izin verirse mal sahibi oluruz, dedik. Fakat bütçemiz bizi oturduğumuz semtten epey uzaklara sürüklüyor. Bu da artı olarak benzin parası, ulaşım vs. demek oluyor.
Velhasıl- ı kelam, ne yapacağımızı bilemez durumda bakınıyoruz evlere. Ama ben umut ediyorum ki, bu şerden bir hayır çıkacak. Bekliyorum...

Tükürdüğümü yalama kariyerim ortaokul yıllarımdan başlıyor. Ben sınıfın popüler, çalışkan, parlak kızı; ismini X olarak zikretmek istediğim çocuk ise; sınıfın tembel, hımbıl, sümüklü tipi. Cuma akşamı son derste rehberlik hocamız dedi ki, pazartesi sabahı ilk iş oturma düzenlerinizi değiştireceğim.
Serviste şunu söylediğimi çok net hatırlıyorum: Ahahah birde beni gerizekalı X ile oturturmuş, ayy hayatta oturmam o salakla...
Pazartesi sabahı ilk yer değişimi şu şekilde oldu; Nihan sen şuraya geç, X sende Nihan' ın yanına geç...
İşte hatırladığım ilk tükürdüğümü yalama serüvenim böyle başladı.
Sonrası "hayatta bankacı olmam" ile de devam etti.
Şimdiyse...

Yaşadığımız semtte minibüs caddesi ile Bağdat caddesi' nin tam ortasındayız. Bizden 5 sokak yukarıdan geçerken şöyle söylemiştim; yaa neden burdan ev alayım ki, yürüyüş mesafesi çok uzun, herhangi bir toplu taşıma aracı geçmiyor, minibüse de Bağdat' a da çok çok uzak.
İkinci laf söylediğim sokakta, yalnızca 1 arabanın geçmesine müsade edeceği darlıkta olan yer.
Lafım şu şekildeydi, ayy ne gıcık bir yer...

İşte bu ev arama sürecimde ilk baktığım ve ikinci baktığım evler, bahsettiğim bu iki sokaktaydı.
Biliyorum ki; hayat, sen beni terbiye ediyorsun...
Boynum kıldan ince ama lütfen yanımızda ve yardımcımız ol...
Amin.