Yaşadığın an

John Lennon' ın bir sözünü okuyunca bu yazı oluştu zihnimde;
"Yaşam, biz başka planlar yapmakla meşgulken, olagelen şeylerdir."
Ne kadar bilgece bir söz değil mi?
Biz daima, gelecekte bir günün, şu anda yaşadığımız ortamdan daha güzel olacağına inanarak yaşıyoruz. Bu durumda hayattan zevk almayı, önceliklerimizi ve mutluluğumuzu ileri bir tarihe erteliyoruz. Halbuki, şimdi gelecekteki günün daha iyi olacağını söyleyen zihniyet, gelecekte de aynısını yapacak.
Biz kendimizi geleceğe dair planlara kaptırmışken, sevdiklerimiz yanı başımızdan geçip gidiyor, çocuklar büyüyor, vücut yaşlanıyor, kimileri ölüyor. Geriye sadece ve sadece yaşanmış güzel anılar kalıyor.
Kimsenin yarın burada olacağına dair bir hayat güvencesi olmadığı gibi, müdahale edebileceği tek zaman da, şimdiki...
Geleceğe dair endişeleriniz olabilir, hepimizin var ve sırf bunları kontrol edebilmek adına çalışıyoruz, milyonlarca vergi ödüyoruz vs.. Benim bahsetmek istediğim, bu değil.
Aklımızı yaşadığımız ana verebilirsek, aklımızdan kaygıları da atabiliriz.

Benim şu son aylarda başvurduğum çok güzel bir yol var, kesinlikle tavsiye ederim; birilerine çok kızdığım zaman derhal şunu düşünüyorum:
Yarın ona bişey olsa ve artık hayatta olmasa üzülür müyüm?
Ki bu sorumun muhattabı ,isterse bana 40 kat yabancı biri olsun, cevap hep evet oluyor ve derhal yumuşuyorum. Bu soruyu yakınlarım için sormuşsam, yumuşamam saniyelerden bile kısa sürüyor. (Allah korusun demek istiyorum burda)

Bir diğer yöntemimde, başıma gelen ve beni huzursuz eden bir olay yaşadığımda, yine kendime şu soruyu soruyorum:
Gelecek sene bu olayı hatırladığında, senin için önemli olacak mı? Ya da hatırlayacak mısın?

İşe yarıyor dostlar...
Unutmayın, öldüğümüz zaman yapılacak işler listemiz hala var olacak!