Alice ve bilge tırtıl

Başardım! Alice' i dublajsız izledim. Filmi Tim Burton' ın çektiği ilk açıklandığından beri yolunu gözlüyordum.Aslında film çok beklediğim gibi değildi. Finali beğenmedim doğrusu. (dans dışında :)
Ama Helena Bonham Carter' ı çok beğendim. Fazla çılgın olmuş diyenlerin aksine, ben o mimiklere bayıldım. Zaten Şapkacı Abimiz ne yapsa beğeniriz :) O ayrı, ona yine bayıldım...Onun dışında beklediğim delikten düşme, kapı açma, büyüme-küçülme sahneleri vardı. Tavşan vardı, fakat "geç kaldım" demiyordu. Demesi gerekmez mi? Yalancı kaplumbağa yoktu. Ama yine de güzeldi. Sanırım beklentim çok daha fazla olduğu için böyle az beğenili bir moddayım.
Bu seslendirme sanatçılarına onca para verilirken, binbir titizlikle seçilirken bize Türkçe dublajla izletme çabaları nedendir hiç anlamıyorum.

Bu arada filmi izlerken aklıma bişi geldi. Biz ilkokuldayken, tırtıl satılırdı sokaklarda. Az izlemedim bir ipek böceği doğuşunu. Az dut ağaçlarına çıkmadım onlara yaprak toplamak için. Bir çocuk için ne muazzam bir deneyimdi tırtılın koza örmesi ve içinden kelebek olarak çıkması. Sanki büyü gibiydi...Neye göre o kozalar sapsarı ya da beyaz oluyordu? Bu hayat döngüsünü izlemek muhteşemdi...
Hatta bir keresinde o kadar çoğalmışlardı ki, evi karınca basmıştı. İpeğin ortaya çıkışının ise kozanın içindeyken kaynar suya atılarak elde edildiğini öğrenmemse, o kaynar suya ben atılmışım gibi hissetmeme yol açmıştı. Bunun böyle olmamasını istediğimden, içinden kelebeği çıkan boş kozaları kaynar suya atma ve ipek üretme çabalarım ise beyhude bir deneyim olarak kalmıştı.
Şimdi bakıyorum da, tırtıl satılmıyor mu? Buralarda böyle bir deneyim yok mu? Vallahi görürsem alıp yine besleyeceğim şeker tırtılları, elimi gıdıklamalarına müsade edeceğim, bu yaşımda onlara dut ağacı bulmak için yollara düşeceğim...
İnsanoğlu, ne gaddarsın, ipek diye kelebeği kaynar suya atarız, kalamar-ıstakoz yicez diye hayvanları diri diri haşlar, kafalarına vura vura öldürürüz. Vahşi yaşam mı daha vahşi, biz mi? Hiç aklım eremedi gitti...