Babacığımın bir lafı vardır, sizin dünyanız şu kadar, der ufak bir çemberi göstererek ve o dünyada kendimiz gibilerle görüştüğümüz için esas dünyanın farkında olmadığımızı savunur. Ben hep didiştim onunla, beni hep korumaya çalıştı diye. Meğer iş dünyası, babacığımın dediği gibiymiş. Meğer ben çok haksızlıklar etmişim babama. Her dediği çıktı, her defasında ağlayarak ona sığındım, her defasında sardı yine kollarıyla...Teşekkürler babacığım, dilerim ömrünüz uzun ve sağlıklı olur, Allah anneciğimle seni başımızdan eksik etmesin, en büyük dileğim...
18 lerde, 20 lerde pek bir şeyin farkında olmuyorsun, meğer aslında bildiğin bilmediğine yetmiyormuş o yaşlarda. Büyük müsün, küçük müsün belli değil.
Hayatı sorgulamaya başladığın, farkındalığının arttığı yaşlarda anne-babasının kıymetini daha çok anlıyor insan. O zaman geriye dönüp baktığında, haklılarmış diyorsun.
Çok umutsuz olduğum, neredeyse kolumun kanadının kırık olduğunu düşündüğüm zamanlardı.
Minik minik yazışıyorduk dostlarımla. O dostluklar güzelleşti, kökleri sağlamlaştı, Allah' a teşekkürler edildi...
Ben şimdi...Duygulandığım için yazıyorum bunları.
İstisnasız herkese güzel şeyler besliyorum içimde, daima. Yeni tanıdığım kişiye önce bütün kredileri veriyor, darbeleri yedikçe o kredileri eksiltiyorum. Bunu aşmaya çalışmak için elimden geleni yaptım ama huy işte, çıkmıyor.
İnsan iş yaşamında kötülüklerle cebelleşince, iyi insanlarla karşılaşınca işte böyle duygulanıyor benim gibi.
Sevgili Zümrüt,
Bana güzel haber vermek için aradın ve bu yaptığın inceliği büyük bir heyecanla, mutlulukla, sevinçle bana anlattın ya; benim göz kenarımda minik bir pıtırcık damla yaş oluştu.
Dilerim, hep senin gibi insanlarla karşılaşırım hayat boyunca ve o enerjin oralardan bana ulaştı ya, arındım diyeyim ben sana...Ve de dilerim, bu iyiliğin, geri dönsün sana...
Sevgilerimle, en içten!
1 yorum:
Çok teşekkür ederim Zümrütcüğüm, inşallah ennn kısa zamanda görüşürüz.
Çok mutlu ettin beni, çoook!
Yorum Gönder