Korku

Keşke cesarette korku gibi bulaşıcı olsaydı. Anlatın birine bir korkunuzu, göreceksiniz ki aynı olay başına geldiğinde o da nasıl korkacak. Evet, bence korku bulaşıcı.
Cesaret öyle mi? Bence değil.
Ben tahmin edemeyeceğiniz kadar korkak bir çocuktum. (hala öyleyim hem korkak, hem çocuk)
Çocukken senelerce bırakın annemlerle birlikte uyumayı, babamın yanında ve elini tutarak uyudum. Güzel babam, kolu da uyuşsa hep tuttu elimi, aşağıya sarkıttı. (hala tutuyor elimi :'-)
Kolunu çektiği an, ağlamaya başlardım.Anneciğim götürüp yatağıma yatırırdı, abimse gidip benim boş olan yatağımda yatardı ama babam istesem hala benimle uyuyabilir =)
Daha çok macera var korkularımla ilgili ama anlatmak istediğim şey şu an bu değil.
Evde tek başıma da kalamıyorum. Bir yıl boyunca evde yalnız kalmak zorunda kaldım.Fakat nasıl bir güç geldiyse, kaldım işte. Aslında güç değil de, yorgunluk demeliyim. Avrupa Yakası' nda çalışıyordum. Sabah 7' ye 20 kala servisim geliyordu ve akşam en erken 20:30' da evde oluyordum. Canından bezmek ne demektir bilir misin sen Abidin?Mutluluğu sorarsın ama İstanbul' un farklı yakalarında oturmak ve çalışmak zorunda kalan insanlar için mutluluk söz konusu değildir Nazım' ım.
İnsanlıktan çıkmıştım ben kendi adıma.
O yüzden korkmak gibi bir duyguya halim kalmıyordu.
Tek başına yaşamak... Büyük şehir insanı ve yaşlılar için kaçınılmaz bir şey ama ben mümkünse almayayım.

Geçen hafta bir gün, işden eve döndüğümde evde bir ses vardı. Anaaaam! Yatak odasındaki televizyon açık galiba. Bana noluyosa, elime bile bir şey almadan var gücümle yürüdüm odaya. Cesaret de bulaşıcı mı yoksa?
Bir baktım MTV açık, heee dedim, ben unutmuşum sabah.
Ama kapıların arkasını yoklamadan da duramadım.

Ve işte size komik bişi; dün Flash Forward' ı izledik sevdiceğimle.
Bütün gece rüyamda o oyuncak bebekleri gördüm =)
Deli miyim neyim?